How it all started
Van jongs af aan hebben we altijd dieren om ons heen gehad. Tinie is opgegroeid met Fero, een herplaatste Duitse Herder en Teddy, een kruising. In 1980 kreeg ze van een kennis een pup, een teefje, Hertha. De moeder van Hertha was verwaarloosd en hoogzwanger bij de vorige eigenaar weggehaald. Hertha moest op 9,5 jaar worden ingeslapen vanwege ernstige HD en een ernstige rugafwijking. Verder waren er altijd meerdere katten, konijnen en vogels (o.a. kanaries, parkieten, duiven). Veelal waren het afdankertjes van anderen of gevonden dieren.
Ook hebben ze een geit, een tamme rat en een tamme zwarte kraai gehad en kwamen er regelmatig dieren logeren of werden ze tijdens vakanties verzorgd. Hendrik heeft al sinds ruim 28 jaar dobers. Op zijn 16e (1979) kocht hij van een handelaar zijn eerste dobermann Sandra, een ongeveer 5-jarige afgedankte en broodmagere fokteef. In 1982 moest ze worden ingeslapen vanwege ernstige baarmoederkanker. Thuis hadden ze nog een dwergpoedel die 19 jaar is geworden en die altijd samen met de dobers was. Rond 1984 werd de ongeveer 1,5 jaar oude Apollo gekocht. Het was geen gemakkelijke jongen. Uit de gegevens bleek dat hij als pup van zeven weken in het asiel was gekomen, geplaatst was, vervolgens weer terug in het asiel en daarna diverse eigenaren had gehad. Hendrik was zo ongeveer de 7e eigenaar. In 1990 moest Apollo worden ingeslapen vanwege ernstige verlamming van de achterhand.
Toen we ons huidige huis kochten en gingen samenwonen, wilde Tinie een Duitse Herder, oud of jong dat maakte niet uit, maar bij Hendrik was en is er maar één ras en dat is de Dobermann en hij wilde nu graag een keer een pup. We besloten om ons te oriënteren wanneer het huis en de tuin klaar waren maar toen we er éénmaal woonden was het wel erg stil zonder dieren om ons heen. Toen we een advertentie lazen in de krant besloten we toch maar te gaan kijken. Bijna de hele middag hebben we bij de fokker doorgebracht en veel informatie gekregen. De pups waren zeven weken en een paar dagen eerder geënt. Uiteindelijk zijn we diezelfde middag met een pup naar huis gegaan. Eerder dan gepland was daar Ivan van Frieslands Glorie maar we hebben er geen minuut spijt van gehad! We werden meteen lid van de landelijke rasvereniging, de D.V.I.N. (= Dobermann Vrienden in Nederland) en gingen voor het eerst naar de hondensportvereniging/Boxerclub in Leeuwarden. Hier trainden verschillende verenigingen en rassen bij elkaar. Dobermannkringgroep De Wadden maakte ook gebruik van deze locatie maar zij hadden op dat moment geen trainingen. We werden wel lid van deze Dobermannkringgroep. Naast de boxerclub werd er de NBG vereniging 't Bisschopsrak opgericht voor alle rassen en daar werden wij ingedeeld. Hier ging Hendrik met Ivan verder voor VZH (=verkeers zekere hond). We wilden alleen maar een puppy- en een gehoorzaamheidscursus volgen maar van het een komt het ander en we begonnen alles steeds leuker te vinden. Deze periode kwamen we voor het eerst in aanraking met showen. Iemand van de club met ook een Dobermann vroeg of we met hem mee gingen naar de Internationale Hondententoonstelling in Zuidlaren. Ivan werd ingeschreven en totaal onervaren vertrokken we naar de show. We waren nooit eerder op een hondenshow geweest. Nou dat hebben we geweten, maar goed al doende leert men ontdek je steeds meer. Sindsdien raden we iederéén aan om zich eerst te verdiepen in het showgebeuren en indien mogelijk ringtraining te volgen alvorens naar zo'n grote show te gaan. Je kunt het beste op een clubmatch beginnen om ervaring op te doen.
Tinie heeft van 1988 tot 1994 vrijwilligerswerk gedaan bij de Stichting Kat in Nood. Ze deed daar o.a. de verzorging van de dieren, assisteren dierenarts, (leden) administratie, voorlichting o.a. op stands/beurzen, begeleiden van vrijwilligers, ontvangen en rondleiden van bezoekers, nacontrole bij (her)plaatsing en het vervoeren (zieke) dieren. Naast de katten gingen we ons langzamerhand steeds meer verdiepen in honden, de Dobermann, het trainen en het showen. We gingen steeds vaker bij evenementen en trainingen kijken. Eind 1995 kwamen we terecht bij HSV Apolda te Marum waar meerdere dobers trainden. Omdat deze vereniging niet was aangesloten bij de NBG of landelijke rasvereniging konden er geen officiële landelijke examens georganiseerd worden. Hendrik trainde daarnaast daarom verder bij de NBG. Vervolgens is hij alleen bij HSV Apolda verder gegaan en begonnen met het trainen voor IPO. Speuren vond Ivan geweldig maar het pakwerk vond hij niets aan. Hendrik is alleen met speuren en appèl verder gegaan. Een paar jaar later bleek dat Ivan nekproblemen had en dat verklaarde wel waarom hij het pakwerk niet leuk vond. Omdat er bij HSV Apolda op een gegeven moment veel dobers waren, heeft Hendrik samen met een paar andere doberliefhebbers op 14-12-2000 DVIN Dobermankringgroep Trimunt opgericht.
Begin 1996, toen Ivan zo'n twee jaar oud was, kwam Gravin Edith van Avendia in ons leven. We zouden haar in eerste instantie tijdelijk opvangen maar wij zijn niet geschikt voor tijdelijke opvang. Ze is dan ook gebleven totdat we haar in 2004 op 12,5 jarige leeftijd moesten laten inslapen. Edith was door de fokker teruggehaald. Ze was geen gemakkelijke tante. Ze bleek niet goed gesocialiseerd, was angstig, onzeker en kende vrijwel geen commando's. Ze was geen honden, katten en kinderen gewend, kon niet alleen zijn, niet tegen autorijden, was onzindelijk tijdens het alleen zijn en ze was nooit goed gewend geweest om op straat te lopen. Er is aantal keren tegen ons gezegd dat we haar beter in konden laten slapen maar ze verdiende een tweede kans. Het heeft ons ontzettend veel tijd en energie gekost maar uiteindelijk heeft ze heel veel dingen geleerd en was ze voor ons een superhond. Op 8-jarige leeftijd heeft Edith met Hendrik zelfs nog examen gehoorzaamheid gedaan en slaagde ze met het hoogst aantal punten.
Ivan en Edith gingen altijd mee naar de club wanneer Hendrik les gaf. Met beiden kon niet actief getraind worden maar dat was voor ons niet belangrijk. Ivan overleed in 2003 op 9,5 jarige leeftijd. Als gevolg van zijn nekproblemen was zijn conditie langzaam achteruitgegaan en kreeg hij al een aantal jaren medicatie. Hij werd steeds vermoeider en toen hij er onverwacht een maagdarminfectie bij kreeg, kon hij niet meer en moesten we toch nog onverwachts afscheid van hem nemen. Edith had net als ons erg veel moeite met het afscheid. Vanaf dat moment kon ze niet meer alleen zijn. Een andere hond of een pup er bij was voor haar geen oplossing. Ze kon niet met andere honden, behalve Ivan. Drie weken na het afscheid van Ivan kreeg Edith op bijna 12 jarige leeftijd een maagkanteling. We besloten haar te laten opereren, ondanks dat de kans erg klein was dat ze dit zou overleven. Tijdens de operatie kreeg ze tot twee keer toe een hartstilstand en werd ze gereanimeerd. Toen ze haar hadden opgegeven, kwam ze toch terug . Ze is erg ziek geweest en een week lang kwam de dierenarts iedere dag bij ons thuis. Dat ze het overleefde was een groot wonder!! Na ongeveer twee weken was ze weer de oude, behalve dat ze Ivan zo miste. Ongeveer negen maanden later moesten we haar uiteindelijk laten slapen omdat ze niet meer kon, ze was totaal op.
Toen werd het erg stil in huis en langzaam werd de beslissing overwogen of er een pup of een oudere hond zou komen. Uiteindelijk viel de keuze op een pup omdat vooral Hendrik graag wilde gaan trainen en showen. Het is overigens prachtig dat we Delilah en Enzo vanaf het begin van hun geboorte hebben meegemaakt. We zijn verschillende keren op kraamvisite in België geweest. We zijn de fokker heel erg dankbaar voor deze twee fantastische honden!!
Van jongs af aan hebben we altijd dieren om ons heen gehad. Tinie is opgegroeid met Fero, een herplaatste Duitse Herder en Teddy, een kruising. In 1980 kreeg ze van een kennis een pup, een teefje, Hertha. De moeder van Hertha was verwaarloosd en hoogzwanger bij de vorige eigenaar weggehaald. Hertha moest op 9,5 jaar worden ingeslapen vanwege ernstige HD en een ernstige rugafwijking. Verder waren er altijd meerdere katten, konijnen en vogels (o.a. kanaries, parkieten, duiven). Veelal waren het afdankertjes van anderen of gevonden dieren.
Ook hebben ze een geit, een tamme rat en een tamme zwarte kraai gehad en kwamen er regelmatig dieren logeren of werden ze tijdens vakanties verzorgd. Hendrik heeft al sinds ruim 28 jaar dobers. Op zijn 16e (1979) kocht hij van een handelaar zijn eerste dobermann Sandra, een ongeveer 5-jarige afgedankte en broodmagere fokteef. In 1982 moest ze worden ingeslapen vanwege ernstige baarmoederkanker. Thuis hadden ze nog een dwergpoedel die 19 jaar is geworden en die altijd samen met de dobers was. Rond 1984 werd de ongeveer 1,5 jaar oude Apollo gekocht. Het was geen gemakkelijke jongen. Uit de gegevens bleek dat hij als pup van zeven weken in het asiel was gekomen, geplaatst was, vervolgens weer terug in het asiel en daarna diverse eigenaren had gehad. Hendrik was zo ongeveer de 7e eigenaar. In 1990 moest Apollo worden ingeslapen vanwege ernstige verlamming van de achterhand.
Toen we ons huidige huis kochten en gingen samenwonen, wilde Tinie een Duitse Herder, oud of jong dat maakte niet uit, maar bij Hendrik was en is er maar één ras en dat is de Dobermann en hij wilde nu graag een keer een pup. We besloten om ons te oriënteren wanneer het huis en de tuin klaar waren maar toen we er éénmaal woonden was het wel erg stil zonder dieren om ons heen. Toen we een advertentie lazen in de krant besloten we toch maar te gaan kijken. Bijna de hele middag hebben we bij de fokker doorgebracht en veel informatie gekregen. De pups waren zeven weken en een paar dagen eerder geënt. Uiteindelijk zijn we diezelfde middag met een pup naar huis gegaan. Eerder dan gepland was daar Ivan van Frieslands Glorie maar we hebben er geen minuut spijt van gehad! We werden meteen lid van de landelijke rasvereniging, de D.V.I.N. (= Dobermann Vrienden in Nederland) en gingen voor het eerst naar de hondensportvereniging/Boxerclub in Leeuwarden. Hier trainden verschillende verenigingen en rassen bij elkaar. Dobermannkringgroep De Wadden maakte ook gebruik van deze locatie maar zij hadden op dat moment geen trainingen. We werden wel lid van deze Dobermannkringgroep. Naast de boxerclub werd er de NBG vereniging 't Bisschopsrak opgericht voor alle rassen en daar werden wij ingedeeld. Hier ging Hendrik met Ivan verder voor VZH (=verkeers zekere hond). We wilden alleen maar een puppy- en een gehoorzaamheidscursus volgen maar van het een komt het ander en we begonnen alles steeds leuker te vinden. Deze periode kwamen we voor het eerst in aanraking met showen. Iemand van de club met ook een Dobermann vroeg of we met hem mee gingen naar de Internationale Hondententoonstelling in Zuidlaren. Ivan werd ingeschreven en totaal onervaren vertrokken we naar de show. We waren nooit eerder op een hondenshow geweest. Nou dat hebben we geweten, maar goed al doende leert men ontdek je steeds meer. Sindsdien raden we iederéén aan om zich eerst te verdiepen in het showgebeuren en indien mogelijk ringtraining te volgen alvorens naar zo'n grote show te gaan. Je kunt het beste op een clubmatch beginnen om ervaring op te doen.
Tinie heeft van 1988 tot 1994 vrijwilligerswerk gedaan bij de Stichting Kat in Nood. Ze deed daar o.a. de verzorging van de dieren, assisteren dierenarts, (leden) administratie, voorlichting o.a. op stands/beurzen, begeleiden van vrijwilligers, ontvangen en rondleiden van bezoekers, nacontrole bij (her)plaatsing en het vervoeren (zieke) dieren. Naast de katten gingen we ons langzamerhand steeds meer verdiepen in honden, de Dobermann, het trainen en het showen. We gingen steeds vaker bij evenementen en trainingen kijken. Eind 1995 kwamen we terecht bij HSV Apolda te Marum waar meerdere dobers trainden. Omdat deze vereniging niet was aangesloten bij de NBG of landelijke rasvereniging konden er geen officiële landelijke examens georganiseerd worden. Hendrik trainde daarnaast daarom verder bij de NBG. Vervolgens is hij alleen bij HSV Apolda verder gegaan en begonnen met het trainen voor IPO. Speuren vond Ivan geweldig maar het pakwerk vond hij niets aan. Hendrik is alleen met speuren en appèl verder gegaan. Een paar jaar later bleek dat Ivan nekproblemen had en dat verklaarde wel waarom hij het pakwerk niet leuk vond. Omdat er bij HSV Apolda op een gegeven moment veel dobers waren, heeft Hendrik samen met een paar andere doberliefhebbers op 14-12-2000 DVIN Dobermankringgroep Trimunt opgericht.
Begin 1996, toen Ivan zo'n twee jaar oud was, kwam Gravin Edith van Avendia in ons leven. We zouden haar in eerste instantie tijdelijk opvangen maar wij zijn niet geschikt voor tijdelijke opvang. Ze is dan ook gebleven totdat we haar in 2004 op 12,5 jarige leeftijd moesten laten inslapen. Edith was door de fokker teruggehaald. Ze was geen gemakkelijke tante. Ze bleek niet goed gesocialiseerd, was angstig, onzeker en kende vrijwel geen commando's. Ze was geen honden, katten en kinderen gewend, kon niet alleen zijn, niet tegen autorijden, was onzindelijk tijdens het alleen zijn en ze was nooit goed gewend geweest om op straat te lopen. Er is aantal keren tegen ons gezegd dat we haar beter in konden laten slapen maar ze verdiende een tweede kans. Het heeft ons ontzettend veel tijd en energie gekost maar uiteindelijk heeft ze heel veel dingen geleerd en was ze voor ons een superhond. Op 8-jarige leeftijd heeft Edith met Hendrik zelfs nog examen gehoorzaamheid gedaan en slaagde ze met het hoogst aantal punten.
Ivan en Edith gingen altijd mee naar de club wanneer Hendrik les gaf. Met beiden kon niet actief getraind worden maar dat was voor ons niet belangrijk. Ivan overleed in 2003 op 9,5 jarige leeftijd. Als gevolg van zijn nekproblemen was zijn conditie langzaam achteruitgegaan en kreeg hij al een aantal jaren medicatie. Hij werd steeds vermoeider en toen hij er onverwacht een maagdarminfectie bij kreeg, kon hij niet meer en moesten we toch nog onverwachts afscheid van hem nemen. Edith had net als ons erg veel moeite met het afscheid. Vanaf dat moment kon ze niet meer alleen zijn. Een andere hond of een pup er bij was voor haar geen oplossing. Ze kon niet met andere honden, behalve Ivan. Drie weken na het afscheid van Ivan kreeg Edith op bijna 12 jarige leeftijd een maagkanteling. We besloten haar te laten opereren, ondanks dat de kans erg klein was dat ze dit zou overleven. Tijdens de operatie kreeg ze tot twee keer toe een hartstilstand en werd ze gereanimeerd. Toen ze haar hadden opgegeven, kwam ze toch terug . Ze is erg ziek geweest en een week lang kwam de dierenarts iedere dag bij ons thuis. Dat ze het overleefde was een groot wonder!! Na ongeveer twee weken was ze weer de oude, behalve dat ze Ivan zo miste. Ongeveer negen maanden later moesten we haar uiteindelijk laten slapen omdat ze niet meer kon, ze was totaal op.
Toen werd het erg stil in huis en langzaam werd de beslissing overwogen of er een pup of een oudere hond zou komen. Uiteindelijk viel de keuze op een pup omdat vooral Hendrik graag wilde gaan trainen en showen. Het is overigens prachtig dat we Delilah en Enzo vanaf het begin van hun geboorte hebben meegemaakt. We zijn verschillende keren op kraamvisite in België geweest. We zijn de fokker heel erg dankbaar voor deze twee fantastische honden!!
Last Updated on Monday, 09 January 2012 20:58
Read more...
|
Our Kennel - Cattery name
Omdat Hendrik graag een keer een nestje wilde fokken hebben we in 1997 een catterynaam aangevraagd en geregistreerd bij Mundikat, de Nederlandse Vereniging voor Liefhebbers en Fokkers van katten. Tegelijkertijd hebben we een kennelnaam aangevraagd omdat we dan dezelfde cattery- en kennelnaam konden voeren.
Onze kennelnaam is geregistreerd bij de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland.
Last Updated on Sunday, 29 January 2012 13:29
Read more...
|
